نمایشنامه "کنترپوان" (هومن زندی زاده )
ما مقابل مقابله ی خواستن و نخواستن میمیریم. ما انسانیم. ایراد کار از کداممان است؟ از من که کارگردانی کرده ام ؟ از او که نوشته است ؟ یا از آنان که بازیگران صحنه اند؟ نمی دانم .... یک جای کار می لتگد. یک جای زندگی می لنگد. یک جای "این" می لنگد و "این" تئاتر است . این زندگی است. معایب و محاسن توی کوله بار ما آوار می شوند. ما زیر بار نمی رویم . ما انسانیم. پوست و استخوان . برای کینه هامان دلیل نداریم . برای شبهه هامان نیز نه. ما با قلبمان زندگی می کنیم ما انسانیم. این ما هستیم که میمیریم.... (مهدی فریضه – متن روی بروشور )
نمایشنامه "کنترپوان" نویسنده : هومن زندی زاده / کارگردان : مهدی فریضه / نقش خوانان: آرش میرطالبی ، بهار کاتوزی ، میثم ملکی پور ، گلناز توسلی ، فریبا امینی ، ابوذر ساعدی ( صحنه خوان ) / آهنگساز : بیژن صباغ / طراح پوستر و بروشور : شیوا دهقان پور / نور : محمد احسان کریمی
طبق روال شنبه های این سالها در تالار مولوی حضور داشتیم.... با این تفاوت که نمایشنامه ای که قرار بود خوانش شود برایم جزو آن مهمترها بود... درست مثل تمامی جشنواره ها که وقتی جدولش رو می گیری توی دستت ، دور یه سری اسامی و زمان اجراش رو خط می کشی که حتما حتما هر جا که بودی ، اونها رو از دست ندی. دروغ چرا ؟ تا قبل از اینکه بفهمم یکی ازاعضا گروه اجرایی خواننده اینجاست ، دایره ای دور کنتر پوان نبود. خوب طبیعیه، بعد برام مهم شد و ستاره دار. وقتی قبل از اجرا به بروشور کار نگاه می کردم ، خوشحال شدم که "کنترپوان" رو از دست ندادم. این عقیده منه ، شاید هم اشتباه. اما معتقدم وقتی یکی خودش برای چیزی ارزش قائله ، سبب می شه دیگران هم با دیده احترام به اون چیز نگاه کنند. توی این چند دوره ای که تقریبا مخاطب ثابت این چشنواره بودم به جرات می گم ، دو یا 3 تا کار بروشور حسابی داشتند و براشون مهم بوده که مخاطب حین تماشای اجرا قطعا اطلاعاتی از گروه لازم داره. "کنترپوان" برام دلنشین بود . چرا که برخلاف اون آدمهایی که توی سالن به بعضی دیالوگها می خندیدند ، من و همراهم با تمام وجود تم اصلی ماجرا رو درک می کردیم و به نظرمون تلخ بود . نه خنده دار.... اونهمه شک ، اونهمه تردید.... کجاش خنده داشت؟! چینش سالن که معمولا به دلیل به هم نزدن دکور اجرای ثابت اون سالن اجبارا صورت گرفته بود و همراهی موسیقی رو دوست داشتم . کاملا معلوم بود نقش خوان سه شخصیت اصلی داستان بخوبی با متن عجین شده بودند و این نشان از تمرینات جدی گرفته شده این کار می داد. هر چند که نورپردازی نمایش جدا بد بود و با توجه به چینش صندلی ها ، تماشاگر رو کاملا عصبی می کرد. از اونجاییکه معتقدم توی این جشنواره ، این متنه خوب و قویه که حرف اول رو میزنه ، امیدوارم کنترپوان در مراسم اختتامیه روز خوبی داشته باشه.....
راســـــــــــتی هفته آینده هم قراره یه نمایشنامه ستاره دار بشنویم.... "گون گولا" ی اشکان صادقی به نویسندگی و کارگردانی خودش.
- پی نوشت : عجب روزی بود امرووووووووووووووز. از همان کافه فرانسه اش بگیر و صندلی های روبروی تالار ، وقتی یکی پرسید مرسی آره یا مرسی نه.... تاااااااااااااا بعد از اجرا و حیاط پر از خاطره مولوی.... من و تو ، توی اونهمه دود بود که بازهم به خودمون و نقطه ای که درش ایستادیم شک کردیم. مگه نه؟!! ما کجاییم؟ کجای راه رو اشتباه رفتیم...؟!
.jpg)
اگه فکر کردید می تونید از این نمایش حتی یک عکس از بازیگران خانم ( البته ) با نورکامل و نه موضعی پیدا کنید سخت در اشتباهید. جالب ترین چیزی که در راستای جستجو برای عکس از این نمایش بهش برخوردم این بود که برای اولین بار می دیدم که از یک نمایش فقط و فقط و فقط 5 عکس توی سایت ایران تئاتر موجوده و خدای نکرده فکر نکنید به خاطر وجود کلاه گیس ؛ این ممیزی احمقانه صورت گرفته بوده ها !!!!!!!!!! نه بابا ، این فقط یک تصادف بوده. درست مثل همه تصادف های اینروزها...... ( به دلایل فوق عکسی از این نمایش پیدا نکردم که اینجا بذارم . چون هیچ عکسی نبود که حداقل طراحی صحنه درش معلوم باشه ؛ حالا اگه ادم خیری پیدا شد که دلش به حال من و این وبلاگ سوخت با کمال میل از لطفشون استقبال می کنیم. و یک عالـــــــــــــــمه دعای خیر بدرقه فتوبلاگ دوست داشتنیشون می کنیم :-) - اصلا هم معلوم نیست از اونجائیکه دیگه روم نمی شه
،حالا دارم غیر مستقیم تقاضای یک عکس سفارشی از بعضی دوستان عزیز می کنم..... نه؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!-
