(شـهریار بـهروز)
من هیچوقتِ هیچوقتِ هیچوقت تو اجراهایی که اینجا داشتیم از اینورِ پشت صحنه نیومدم گریم ها رو ببینم یا اصلا اجرا رو ببینم... برای من اینجا ، اینجایی که هر شب می نشینم پر از حس های دوست داشتنیه ، خودم رو اون سمت پیش خانم سرلک می بینم که با روسری بنفش کمرنگ با شوووور چشم دوخته به فرنوش و شیما... خودم رو می بینم که تا اخرین لحظه تایم تعویض گریم صحنه عروسی دنبال فرنوش می دویدم تا لبِ لبِ صحنه که موهاشو درست کنم. خودم و می بینم و تمام استرس ها و خستگی هامو می بینم... اما حالا اینجا رو می بینم و جای خالی بالِ مجسمه وسط میدون شهر... جای خالی سنگفرشِ شهر... جای خالیِ... حالا که هر روز همینجا هستم , بیشتر از هر وقت دیگه ای می فهمم دلم چقدددددر برای اون روزها تنگ شده...
برای اولین بار تو این سال های کاری، جایی که باید باشم نیستم. شبها حوالی ِساعت 8 که میشه در حالیکه توی تاریکی پشت صحنه ی یک نمایش دیگه منتظر تایم تعویض گریم نشستم ، دُرُست توی سالنی که اندازه دنیااااااااا برام خاطره داره ؛ دلم توی یه سالن خیلی کوچیکتر ِ دیگه هم هست. با چشمایی که به تاریکی عادت کرده چسب موها رو با دقت تر از شب های قبل چک می کنم چون دلم پیش چسب ِ مژه های آتوساست... با وسواس فِر موهای سُها رو درست می کنم ، تا تاب موهای خانم رحیمی هم خوب باشه... حواسم اینجا بیشتر از همیشه به همه چیز هست ، حتی اکسسوار تا فرم سبیل های آقای سروری نژاد هم اونجا درست باشه ، موهای شهریار از کُت بیرون نیاد... می دونم که انرژی ها حســــــاااابی کولاک می کنند. شک ندارم وقتی من اینجا کارم رو درست انجام بدم ، حتمااااااااااااا همه چیز اونجا هم خوب پپیش خواهد رفت.عجب لحظه هایی هستند این لحظه ها...
.
.
.
پ.ن: تجربه بسیارعجیبی رو می گذرونم توی این روزهای خیلی خیلی خیلی سختِ کاری ... شاید به همین خاطر باشه که این پوستر رو با تمام حس های مبهم و سخت و پر استرس این روزها، کنار ماندگار ترین قاب ها قرار دادم.